Beter laat dan nooit

Treinreis dus.... Eerder waren we al met de nachttrein van Bangkok naar Chang Mai gegaan: zo'n 12 uur, 2de klas met airco, stewards, je eten wordt gebracht (nog wel evenfors betalen)en je bedje wordt opgemaakt (kosten: 1200baht p.p.....). Ditmaal met de trein van Nong Khai naar Khorat gegaan: zo'n 6 uur, 3de klas met alle ramen open wat eigenlijk veel lekkerder is dan airco. Je eten wordt hier ook gebracht, niet door stewards in strakke pakjes, maar door verkopers die op station 1 instappen, door de trein lopen met hun waar, en op station 2 weer uitstappen. Heerlijk gegeten: zoetige sticky rice gegaard in een stuk bamboe, onduidelijke stukjes gedroogd vlees, zurige worstjesen natuurlijk chips en cola... De treinreis, zonder al dat heerlijke eten, kostte ons 48 baht p.p..... Met dat heerlijke eten was het zo'n 80 baht p.p.... Fantastische landschappen schoten aan ons voorbij: wat is treinreizen toch veel mooier dan met een aircobus over de snelweg: langs het spoor geen bedrijventerreinen of benzinestations, hooguit langs achterkanten van woningen wat het alleen maar interessanter maakt.

Na zo'n 6 uur aangekomen in Khorat (of Nakhon Ratchasima): werden we niet vrolijk van..... Een zichzelf ' modern' noemende stad waar je weinig toeristen tegenkomt, maar des te meer kakkerlakken. Totnu toe wel een enkele kakkerlakzien rennen, maar in khorat gingen zebijtientallen over straat.Het hotel vonden we ook geen groot succes: het pretendeerde een hotel te zijn met bijbehorende strakke inrichting, airco en tv, maar maakte het op het punt van schoonmaken absoluut niet waar. Iets pretenderen is prima, maar maak het dan ook waar. Toch twee nachten gebleven voordat we zijn doorgegaan naar Pak Chong, en inmiddels hebben we een hele andere kijk gekregen op Khorat: Wat een maffe leuke eigenzinnige rare stad is het!

De tweede avond kwamen we na een dag in Phimai(geloof het oudste tempelcomplex van Thailand, ouder dan angkorwat, maar tien keer zo klein) weer moe maar voldaan aan bij het hotel. Bij de ingang worden we aangesproken door een zwetende amerikaan in hardlooptenue: of we mee wilden doen..... Hij bleek lid te zijn van de Hash House Harriers. Deze club heeft onder andere de volgende doelen (afkomstig van Wikipedia)

• To promote physical fitness among our members
• To get rid of weekend hangovers
• To acquire a good thirst and to satisfy it in beer
• To persuade the older members that they are not as old as they feel

Hoe het in zijn werk gaat: Een van de leden rent door de stad en laat een spoor achter (in dit geval door af en toe talkpoeder op straat te gooien). De andere leden moeten dit spoor dan volgen. De 'Hare', degene die het spoor uitzet, probeert het de 'Pack' moeilijker te maken door detours en andere grappen met de talkpoeder uit te halen. Na verloop van tijd stopt de Hare bij een bar of cafe en bestelt voor de hele groep bier. Nadat de groep het cafe heeft gevonden en het bier heeft genuttigd, wordt een volgend lid de Hare en start de running opnieuw: op naar het volgende bierpunt.

Members often describe their group as 'a drinking club with a running problem,' indicating that the social element of an event is as important, if not more so, than any athleticism involved. Beer remains an integral part of a Hash, though the balance between running and drinking differs between kennels, with some groups placing more focus on socializing and others on running.

Wij dus mee..... Zo leuk! Rennen door een onbekende stad met onbekende westerlingen en aangemoedigd en uitgelachen door Thai. Omdat we al moe waren hebben we het bij 1 biertje gelaten, maar wie heeft er zin om iets soortgelijks in Amsterdam te starten??

Volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken. Omdat de tuktukchauffeur niet begreep dat ik niet akkoord ging met zijn voorstel van 100 baht voor een ritje die we eerder voor 50 hadden gedaan, haalde hij er een andere, beter engels sprekende thai bij..... Dit bleek een thaise kok van een klein restaurantje naast ons hotel te zijn die 28 jaar in Nederland heeft gewoond en gewerkt (reguliersbreestraat en zeedijk): hele aardige sympathieke man bij wie Marijn eindelijk helemaal duidelijk kon maken hoe ze haar eten wilde hebben. Kortom: een korte maar sympathieke en leuke ontmoeting in dat rare Khorat.

Vanuit Khorat doorgegaan (uiteraard met de trein) naar Pak Chong. Vlakbij dit stadje een heel leuk simpel guesthouse gevonden die leuke treks organiseert. Gister de eerste gedaan, vanmiddag de tweede. De eerste was een hele dag in nationaal park Khao Yai. Prachtige wandeling met prachtige dieren: slangen, schorpioenen, Great Hornbill, Gibbons, Bavianen (dacht ik)en wilde olifanten. Allemaal in een gigantisch rainforest: Schitterend. Daarna nog even een watervalletje meepikken om vervolgens weer van een heerlijke maaltijd te genieten bij het guesthouse. Vanmiddag een kortere trek: onder andere naar een grot met zo'n 2 miljoen vleermuizen die tegen zonsondergang allemaal naar buiten komen... Het schijnt een heel indrukwekkend gezich te zijn...

Hoe dan ook: Het einde nadert en we zijn blij dat we over een dag of zes naar huis gaan. Toch krijgen we meer en meer het idee dat we beginnen te snappen hoe dit land te bereizen: welke plaatsen we moeten vermijden en welke we juist moeten opzoeken; wat voorgebieden en wat voor activiteitenwij het leukst vinden; wat voor guesthouse wewillenen welk vervoermiddel het beste bij onspast. Beter laat dan nooit, toch?!

vientiane en nong khai

bedankt voor al jullie reacties met harten onder de riem of andersom. we weten, we maken iets bijzonders mee. eneigenlijk lossen alle redenen om te zaniken of om ons serieus ontheemd te voelen bij het zien van de eindstreep op, zal je altijd zien... nu het thuisfront te ruiken is kunnen we opeens veel beter om ons heen kijken.

aldus, na luang prabang naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. we hebben onszelf getrakteerd op een midrange hotel, met een tuintje en zachte bedden en Val en John als ervaren thailandreizigers als buren. we hebben eindeloos met zegekletst, want daar hielden ze van..

de stad is breed opgezet met veel restaurants en winkels. ze zijn het aan het ontwikkelen, maar the main feature hebben ze nog niet aangepakt, namelijk de oever van de mekong. het ligt prachtig, maar er is geen boulevard, alleen een paar losse biergardens op het zand. dat maakt het ook wel bijzonder. heerlijktwee daagjes rondgehobbeld, en een zeldzame enlekkere hamburger weten te vinden. de derde dag had marijn (ondergetekende op dit moment)zich opgegeven om zijde te leren weven en verven, dus jaap trok in zijn eentje de stad in met eenVientiane Post om veel kopjes koffie te drinken en zich te verbazen in het Lao National Museum over de adoratie van alle communistische'comrads'. van koffiekopjes tot een beddenspijlen werden tentoon gesteld. het fijne weet ik er niet van, want ik had het fototoestel...ik werd s-ochtends om 8u30 in een auto gestopt en meegenomen naar een stichting/werkplaats waar veel lichamelijk gehandicapte vrouwen aan het werk waren. eerst mocht ik een sjaaltje batikken in een pot met een miljoen indigoblaadjes, verf van 10 jaar oud. toen werden mijn de beginselen van het weven bijgebracht en heb ik vervolgens uren aan een lapje gewerkt. het was een beetje vreemd, want ik was daar alleen in een weefloods bezig, terwijl de lao vrouwen in een andere werkten, dus ik voelde me een beetje eenzaam, maar igelukkig hou ikvan knutselen en ik ben apetrots op mijn lapje!

savonds weer jaap in de armen gesloten (das raar hoor, ben je elk uur van de dag samen, en dan opeens een hle dag niet..) en nog maar een hamburger gegeten, veel te duur, maar zooo lekker.

toen een uurtje in de bus naar nong kai, een klein dorpje aan de overkant, een tip van Val en John, over de Friendship bridge tussen Laos en Thailand. we kwamen aan bij ons guesthouse, ook een tip van Val en John, Mut Mee. het was een prachtig gebiedje aan de mekong met een heerlijk briesje op het terras en koele kamers.

Nong Khai was fantastisch. of het nu kwam omdat we weer in thailand waren, of dat het van zichzelf zo leuk was weten we niet, maar we hebben het heel erg naar ons zin gehad. hier was de boulevard wel ontwikkeld, maar niet op een toeristische manier. de gehele nong khai jeugd fietste er savonds rond of speelde badminton, de oudjes visten en de rest genoot van de zonsondergang. opvallend: een paar jongens die heel vrouwelijke dansjes aan het oefenen waren, en een paar danseresjes die huidskleurige pakjes aanhadden, alsof ze bloot waren, maar dus niet echt, maar wel heel sexy dansen.

een van de dagen hadden we een fiets gehuurd om naar het nabijgelegen scuplturepark te gaan, het levenswerk van een Lao, en wat een levenswerk het was! tientallen zo niet honderen beelden van beton, sommige wel 15 meter hoog. deze meneer was op een mooie dag in een gat gevallen op een berg en toen in een grot met een monnik terecht gekomen. na een verblijf van een paar jaar was het hem duidelijk: hij moest de rest van zijn leven beelden maken om boeddha en het leven te eren. zie foto's. in laos heeft hij vervolgens iets niet goed gedaan en heeft moeten vluchten naar thailand alwaar hij zijn levenswerk afmaakte. helaas, en dat was te verwachten als je debamboe steigers hier ziet, is hij van een van zijn scuplturen af gevallen en hijis er nooit meer bovenop gekomen.gelukkig vonden de thai hem wel fantastisch, dus ze hebben hem een mooie tombe van glas gegeven waar hij duidelijk zichtbaar ligt te composteren. maar wel met discoverlichting! zijn gehele ziektebed is op foto vastgelegd en ook dat mochten we bekijken. de laatste foto was een doekje met bloed... hmmm

vissen gevoerd, en dat is niet zomaar even iets, dat is oorlog, want de visvijvers zijn hier overbevolkt met meervallen en andere vissen van 30-100 cm groot. gooi je een handje korrels in het water, komt de hele populatie in een keer omhoog, opeens is de vijver zwart en alles tuimelt over elkaar heen. we hebben filmpjes, maar die kunnen we niet oploaden, maar vraag ernaar bij thuiskomst, het is bizar.

ook een dagje gebrommerd, tutterdetut, alles op ons dooie gemakje, de mensen lachten veel naar ons en nodigden ons zelfs uit voor een illegaal potje gokken. mooie dorpen gezien met schoolkinderen die allemaal zwaaien en bloembakken van geverfde autobanden. ook authentieke vissersdorpen met kraanstellages van bamboe voor netten, zie fotoos.

savonds een gitaar gevonden, ook al heerlijk en het toppunt van mijn verblijf in nong khai: een mind en body-altering massage van Poon. ik had er al een keer een gehad van een meisje en die was niet heel bijzonder, maar dit, dit was onbeschrijvelijk. eerst werd je neergevlijd op een kapokmatras op een lage tafel op een terras aan de mekon. Poon zei eerst een gebedje en waste mijn voeten. vervolgenswerden er duimen, ellebogen en knieen in allerlei spieren en pezen geduwd, waarbij ik soms dubbel lag van het lachen en de pijn, en Poon, 1meter 50, lachte vrolijk mee en duwde nog wat door. uiteindelijk werd ik in verschillende posities geworpenen voor dat ik het doorhad draaide ze mijn rug 180 graden en voelde ik alsof er een hele grote rits werd opengedaan in mijn ruggegraat, krakrakrak! wham, alle kanalen gingen open en mijn wervels, waarvan er een aantal scheef zitten, kwamen in een keer waar ze hoorden te zitten. verlicht en een beetje duizelig wankelde ik van het matras en bedankte Poon, die grinnikte en gewoon de boel ging opruimen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, iemand regroupen. dat was het natuurlijk ook voor haar, maar voor mij was het magisch. helaas moesten we de trein halen, anders was Jaap ook gegaan.

maarja, dus, het leven gaat door en we moesten met de trein, 6 uur naar korat, waar we nu zitten. die treinreis vond jaap fantastisch, dus die mag hij in het volgende verhaal vertellen, want op dit moment ligt hij te genieten van het sportkanaal op onze tv. ik ga er ook maar naast liggen, heerlijk een avondje in de airco, en dan morgen op weg naar pak chong, een national park, weer in de trein dus jaap verheugt zich.

bedankt voor het lezen en bis bald!!!

luang prabang

we zijn in laos. laos is dat land waarvan iedereen zegt dat het zo prachtig is en het leukste land om te bereizen in deze regio. wij vinden het maar raar. maar dat komt denken weomdat we alleen in stadjes zijn geweest waar de 'lovely loa-people' (citaat lonely planet) overspoeld worden met toeristen.

we werden in chang kong op een boot geladen met nog 80 westerlingen en een handjevol lao en we hadden geluk: we hadden goede stoelen. de rest moest 8 uur op kleine rechte houten bankjes zitten. het is raar om te zien dat, terwijl je door zo'n beetje het mooiste landschap ter wereld vaart, iedereen zijn best doet om de reis zo snel mogelijk afgelopen te laten zijn. men zat, hing, sliep en begon om 10u al aan het bier en om 15u kwam er een ghettoblaster tevoorschijn waaruit een ambient elektrobeat de mensen murw beukte. nou valt dit allemaal wel mee, maar het klinkt zo lekker. eigenlijk was het radiohead en de beatles, maar dat doet er niet aan af dat het een beetje raar was zo midden op de mekong. maar wij hadden goede stoelen dus wij hadden het, na de shock om met zijn 80en in een boot te zitten, zo slecht nog niet. na 8 uur werden we uitgeladen in Pak Beng, een dorpje dat alleen maar bestaat uit guesthouses en waar we van iedereen wiet aangeboden kregen. we hadden een kamer met van besteld, maar om 10u30 ging de elektra uit in het hele dorp, dus sofar the van.

de volgende dag bleken we een andere boot te hebben, breder, waardoor we, toen we ook op een klein hard houten bankje terecht waren gekomen, heel veel beenruimte konden creeeren, waardoor we eigenlijk heerlijk hebben gezeten, de een op het bankje, de ander op de grond. je zag alleen niet zo veel.

aangekomen in luang prabang een heel schattig guesthouse gevonden met een hele leuke eigenaresse die ons elke keer als we langs kwamen probeerde te verleiden tot karaoke, wat haar af en toe lukte...

Luang prabang is een rare stad. op het moment datwe dit schrijven zijn we in Vientiene, de hoofdstad en wordt de positie van LP wat duidelijker. het was de hoofdstad ten tijde van de franse kolonialisatie en dat is te zien. het is een prachtige stad met mooie franse huizen en het staat op de unesco erfgoedlijst. de straten zijn mooi gestraat en overal staan franse namen op. maar, zoals we nu hier horen, heeft luang prabang geen enkele ander belang dan een toeristisch belang. en dat valt te merken. overal waar je komt wordt je uitgecheckt, alsof ze aan je kleren kunnen zien wat je bereid bent te betalen voor een tuktuk, eten of handicrafts. er is een duidelijk verschil tussen prijzen voor lao en toeristen, soms zelfs uitgeschreven bij een entree voor een tempel oid. nu is dit niet zo heel erg en begrijpelijk na jarenlange uitbuiting en bij het zien van onze rijkdom, maar ze lachen je ook uit. tenminste, dat denk je overal te zien. kom je ergens, koop je een broodje, dan kijkt de verkoper met een lachend gezicht naar zijn buurman en tsjilpt iets in het lao waarbij altijd het woord 'farang' valt. misschien zijn we achterdochtig, maar na een paar duidelijke oplichtingen (tuktukritjes voornamelijk) geloven we ze niet meer. dat is jammer, want dat is vast niet altijd terecht en bederft de pret. maar in Vientiane wordt de houding van de LP-lao wel bevestigd door andere lao. we zijn dan ook nu heel blij om hier te zijn, zodat we toch nog iets mee krijgen van het hoogste goed van de lao: always smile!

we waren net een beetje gewend aan thailand, moeten we weer aan een ander land wennen. maar dat is reizen blijkbaar. na een dag ons te hebben verschanst in onsguesthouse in Luang prabangmet onze boeken en CNN op de tv konden we er wel weer tegen en zijn we er opuit getrokken. de stad is prachtig en de nightmarket begint al smiddags. we hebben ontdekt dat ieder zichzelf respecterende stad een nightmarket heeft. de koopwaar is grotendeels hetzelfde: prachtige handgemaakte tassen, dekbedovertrekken en sieraden. Marijn heeft in elke stad een armbandje gekocht en die uit LP is nummer 7. het is grappig hoe die markten werken: eerst loop je er overheen en vind je alles raar, lelijk soms en vooral overbodig (dekbedovertrekken in een land waas het25 graden is snachts???), maar uiteindelijk begin je het mooi te vinden. jaap heeft serieus getwijfeld over een overtrek...

fietsen gehuurd om de volgende dag naar een waterval te gaan, maar de remmen waren niet goed en sowieso is elke fiets hier een kinderfiets voor jaap, dus maar een tuktuk genomen. na 40 minuten door de bergen (lao chauffeurs zijn verschrikkelijk, inhalen in bochten met de gruwelijkste ravijnen, maar onze was gelukkig verstandig..) in een boot gestopt om uitgeladen te worden bij een waterval. weer een waterval denken jullie, ja dat dachten wij ook, maar dit was totaal anders dan wat we verwachtten. we hadden wel plaatjes geizen, maar over het algemeen gebruiken de touroperators hier plaatjes van plekken die we nooit hebben gezien, die niet eens in de buurt zijn, dus we kijken er al niet eens meer naar. maar deze klopte dus. een waterval van heb ik jou daar, een 100-trappig blauwwaterig spektakel compleet met olifanten en lokale kinderen die pijlsnel in de bomen klommen en zich naar beneden lieten storten. er was zelfs een grot, maar ons zielige zaklampje kon het niet aan en nadat marijn op een haar na opgegeten was door een vleermuis, toch maar niet verder naar binnen gegaan. maar heerlijk gezwommen en ons vooral vergaapt aan dit prachtige wonder. weet iemand hoe bomen kunnen groeien in een waterval?

thuisgekomen maar nog een keer heerlijk gegeten in ons stamrestaurant, een tentje vol met lao en 5 zwetende meiden achter een sissende wok, plakkerige tafels (we gebruiken liters desifect hier..), tl licht, bakken vol met flessen met duistere sausjes als gefermenteerde vissaus enzovoort, maar heerlijk heerlijk eten.

maar toch voelden we ons hier niet thuis. we waren teveel het doel van de tuktukdrivers en de marktverkopers. dus we besloten verder te trekken naar Vientiane, waar we nu zijn. onderweg in de 12 uur durende busreis duizenden angsten doorstaan, temeer omdat we na een uur rijden moesten stoppen naast een ravijnmet rokende remmen. maar de chauffeur ging de rook te lijf met een klein moersleuteltje en hoewel we nog stevig rookten gingen we na 15 minuten gewoon door... gelukkig kwamen we gebroken maar heel aan in Vientiane, een hartstikke mooie stad met gelukkig meer business dan toerisme, dus we kunnen hier een beetje opgaan in de stad. fijn is ook dat het allemaal wat schoner is en tja, we moeten het bekennen, westerser... we komen er steeds meer achter dat we heel veel houden van nederland en al zijn regeltjes en orde. misschien zijn we toch niet zulke wereldreizigers als we hoopten. nog 2 weken en dan weer in bangkok en naar huis. jammer maar ook eigenlijk gelukkig, bijna thuis...

Chiang Rai

Na aantal dagen Chiang Maiwerd het weer eens tijd om verder te trekken: Chiang Rai. Sympathiek is de vorm van vervoer tussen Mai en Rai, namelijk met green-busses. Geloof dat ze op aardgas rijden en dat is in het drukke stinkende verkeer in de steden zeker geen overbodige luxe. Want stinken (in de zin van vervuilende auto's) dat kunnen ze! Allereerst is naar onze eigen schatting zo'n 70% van alle auto's een pickup, en is van deze 70% vermoedelijk zo'n 60% ouder dan een jaar of 15...... Tijdens het (weg)rijden volgt de welbekende zwarte rookwolk uit de achtersteven. Gelukkig is dit niet de enige geur die je hier treft. In de stad (maar ook daarbuiten) is het een komen en gaan van geuren die de receptoren in de neus op een plezierige en dan weer op een minder plezierige manier prikkelen. Zo ook in Chiang Rai. Op de night market (de leukste en sympathiekste tot nu toe, maar daarover later meer) de heerlijkste etensgeuren, maar dan alles met elkaar vermengd: typische thaise geuren (koriander, citroengras, kokosmelk, etc), indiase kruiden, heel veel barbecue en ook frituurluchten. Daarna foto's laten maken voor ons visa voor Laos: een stinkende vislucht treedt onze neus binnen (ze hebben er hier een handje van om vis in de stadse lucht te laten drogen.......). Daarna vandaag in de bus (ditmaal een gewone thaise bus, zie foto's: Jaap kan er absoluut niet in zitten zo klein als de bankjes zijn....): eerst de heerlijkste bloemengeuren die door de openstaande raampjes naar binnen vloeien, daarna opeens hondenvoer (?) gevolgd door de volgens mij in de hele wereld altijd weer langskomende geur van vers gemaaid gras: eventjes waan je je in Nederland.

Chang Rai leek bij binnenrijden tegen te vallen: een provinciestadje wat volgens de lonely planet weliswaar aardige guesthouses kende maar die allemaal wat aangetast waren door de tand des tijds. Gelukkig stond daar weer tegenover dat de prijs ook wat verouderd was: je kon hier tussen de 80 en 150 baht een hele behoorlijke, zij het verouderde kamer krijgen.... Tot zover de lonely planet uit 2005. Nee, dus: De kamer in ons Baan Bua Guesthouse was perfect, en nee, de prijzen waren niet gelijk gebleven, maar juist gelijkgetrokken met wat wij tot nu toe steeds ongeveer betaalden, in dit geval 350 baht per nacht. Daarbij hoorde een heerlijk binnentuintje waar je van je ontbijtje kon genieten of 's avonds wat kon zitten drinken en lezen.

's Avonds wandelingetje gemaakt. Langs diverse lege, paars-neonverlichte barretjes. Leeg met toeristen bedoel ik dan: maar vol met meisjes die je welwillig allerlei diensten wilden 'geven': niet aan ons besteed dus. We konden het niet echt vinden, tot dat..... daar was de in elk stadje aanwezige nightmarket weer! Maar dit was de eerste waar we een ander productaanbod te zien kregen dan in andere nightmarkets + deze had twee grote pleinen met tientallen eettentjes waar (vooral) Jaap heerlijk kon eten. Het begrip ' mai ped', wat betekent 'niet heet/spicy', bleek hier helaas niet erg begrepen te worden. Vandaar dat er voor Marijn op culinair gebied minder te genieten viel. Een groot voordeel van 'ped' is wel dat het de stoelgang helpt, wat prettig isbij al die sticky rice!Voor Jaap was er 1 grote favoriet waarvan we de naam niet hebben weten te achterhalen (krauw ofzo, of hotpot...). Je kreeg een bak met gesneden groenten, noodles en een rauw ei, een bakje met gesneden vlees en een bakje met hele scherpe, maar heerlijke sambal (smaakte naar noten). Daarna kreeg je een kleipotje op een mini-barbecuetje. Dit kleipotje was gevuld met zeer pittige bouillon. Idee was dat je de groenten, vlees, noodles en het eiin de bouillon plonsde en het daar heerlijk een kwartiertje ofzo liet trekken. Daarna in een soepkommetje opdienen met eventueel (ja,graag!) nog wat sambal erbij: Heerlijk! Bij dit alles werd ook nog live-muziek opgediend: een fantastische (nee, echt!) gitarist. We konden er niets aan doen, maar we hebben die avonden verschillende malen gerefereerd aan De Bolder; het had er qua sfeer (mede door de muziek) echt iets van weg!

Los van de night market was het er niet veel. Maar de omgeving was weer prachtig. We hebben twee dagen op een brommer rondgereden door bergen en bossen: schitterend! De tweede dag hebben we een soortpark bezocht (weliswaar 200 baht entree, maar heel bijzonder) die 30 jaar geleden is gesticht door de koninging-moeder (mae fah lung). Het was een eerbetoon aan de natuurkennis van de lannah-cultuur en periode(?) en ging met name over teakhout. Er waren zeer veel verschillende gebruiks- en religieuze voorwerpen van teakhout. Maar nog meer leek het park een doel te hebben: een bewustwording van de schoonheid van de natuur en daarmee een statement tegen de nog altijd veelvuldige gebezigde slash and burn-tradities in het hoge noorden van Thailand. Een schitterend ingericht park waarbij wij voor het eerst het idee kregen dat hier een landschapsarchitect aan te pas was gekomen.... helaas was de batterij van onze fotocamera leeg, dus van het allermooiste stukje gecultiveerd thailand voor jullie geen foto's...

Vandaag zijn we weer verder getrokken. We zitten nu in Chiang Kong: een op het oog nietszeggend plaatsje aan de MehKong, oftewel de grens met Laos. Maar ook hier weer: loop eventjes een zijstraat in en het wordt mooier en mooier. Dit geldt zowel voor de huizen, de mensen als de natuur. En ons guesthouse is ook weer schitterend: een eigen bungalowtje met uitzicht over de Mehkong en Laos!

Morgen de grens over en dan met een tweedaagse boattrip de mehkong afzakken naar LuangPrabang. Waarschijnlijk vandaaruit weer nieuwe berichten..... maar laos schijnt 30 jaar achter te lopen, dus misschien duurt het eventjes...
Iedereen veel liefs en groeten van ons!!!

chang mai

hallo daar! hier weer een update van onze avonturen en dat zijn er vele!!!

laten we beginnen met de reis naar chang mai. chang mai is de tweede stad na bangkok en heeft 180.000 inwoners, wat weingig is vergeleken met bangkok (6mljn). we vreesden het ergste nadat een vriendin ons had toevertrouwd dat de stad vol toeristen zat, maar na een busreis van 7 uur en een slaap-treinreis van 12 uur bleek de stad op dit moment vriendelijk en rustig te zijn. wij in een tuktuk gedoken, wat eigenlijk heel vies en te klein is voor ons, maar wel heel romantisch en door de oude stad gescheurd opweg naar ons superlelijke maar schone hotel. Na een douche en een wcbezoek (geen hurk, dus jaap was blij en geen ondergespetterd schuddend treintoilet dus marijn was ook blij) de stad in gedoken en bij een toeristenkantoor een wandeltocht van twee dagen besteld bij het resort van haar oom... bij ieder ander zouden we onze wenkbrauwen gefronst hebben na dit staaltje familycare, maar deze dame was welbespraakt en gaf ons een mooie uitleg over hoe ook thailand verrommeld en hoe haar oom een thais alternatief voor greenseats is begonnen. ook bleek toen dat het niet zo goed gaat met het toerisme in de stad en dat het stiller was dan ooit. dat mochten we aan den lijve ondervinden, want zodra we uit het kantoortje stapten werden we om de haverklap staande gehouden door tuktukdrivers die allemaal uithangborden uit hun brommobielen toverden met olifanten tours, boomtoppen tours en tijger tours. maar we hadden er al een dus sorry, nee. op een gegeven moment raakten we geirriteerd en nog een beetje later werden we er heel vrolijk over en begroetten ze net zo hartelijk als zij ons, en daar zagen ze de lol wel van in.

een beetje rondgewandeld en toen, ach ja waarom niet, naar Harry Potter in een enorme shoppingmall. voor 2euro50 wordt je naar een gigantische zaal gebracht met heerlijke stoelen, maar met de airco op 10. licht uit, everybody rise to pay respect to the king! en ja hoor, de hele zaal, die voor de helft gevuld was met toeristen, stond op en luisterde naar het volkslied, terwijl de koning in honderdvoud getoond werd op het scherm. daarna begon harry.

gelukkig was de film niet zo goed, want marijn had al eerder een keer een harry potter film gezien rare plaatsen (cambridge, assen) en dan ben je wel ff de weg kwijt als je helemaal wordt meegezogen in het verhaal en je buiten staat in een onbekende omgeving. zo niet hier, we vonden het eigenlijk heel normaal om daarna weer de tuktuk naar het hotel te nemen. nouja, bij wijze van spreken dan...

volgende dag een fietstocht door de omgeving van chang mai, de eerste helft in de stromende regen, de tweede helft in de blakende zon. de fietstochten zijn heel leuk, omdat je dan meer een gevoel van thailand krijgt, en niet van wat de thai willen dat je als toerist voelt. zo zie je ook dat het riool gewoon in de rivier uitkomt, dat er een heleboel gated communities zijn waar de rijken wonen in roze roomhuisjes en dat de phad thai helemaal niet zo veel anders smaakt dan in de stad, maar dat er wel meer opgebakken vet in wordt gegooid.

de volgende dag op onze grote trektocht, opgehaald door een hysterisch hotelmanagementmeisje met als enige compagnon James, een aussie die toevallig de volgende dag naar amsterdam vloog omdat zijn broer ging trouwen met ene marjolein. jaap was lichtelijk jaloers, maar besloot uiteindelijk toch met volle overtuiging om in thailand te blijven. na een tocht van een half uur op de snelweg een half uur over een weg met heleboel gaten en lichtelijk gekneusd kwamen we aan in het mooiste landschap tot nu toe: glooiende heuvels vol regenwoud met hier en daar lichtgroene rijstvelden waar gebogen vrouwtjes met grote hoeden in aan het wroeten waren. we kwamen aan bij een fantastisch resort, verlaten, maar met prachtige bamboe huisjes en vol met fruitbomen. bagage eruit, wij eruit, en vanaf daar vertrokken we met onze zwijgzame (want alleen maar thais sprekende) gidsen naar onze eerste trek, een nam tok (waterval). het was niet wat we verwacht hadden. de bestelling was een 4 uur durende trek door de jungle, de realiteit was een gestage stroom lillend verbrand wit vlees dat zwetend van een berg kwam rollen, om uit te komen bij een nam tok die weliswaar prachtig was van boven, maar heel lullig was van onder, een klein poeltje vol met hollanders en engelsen die tot hun knieen in het water stonden.

ons hysterische hotelmanagementmeisje kwam ons al tegemoet met sorrysorry are you angry? er was iets mis gegaan met de gidsen, die toch niet de jungle in durfden omdat de hilltribes nog wel eens agressief konden worden in verband met drugssmokkel... hmmm, jammer voor de trek, maar toch misschien beter zo. in plaats darvan mochten we in een raft de rivier af. ergens vonden we dat niet leuk, want het was zo duidelijk een trucje, een event voor de thrillseeking tourist, en dat zijn we natuurlijk niet, maar aan de andere kant waren we moe en vies en leek een beetje gespetter ons wel wat. en het was ook leuk, dus niet getreurd.

als we toen hadden geweten wat ons te wachten stond....

de volgende dag stond ons meisje te springen: you going to make trek for 4 hours, really cool, our own path. ok, wij in onze gear, how hard could it be? nou, pretty hard... na een half uur recht tegen een berg op te zijn gerend waren we al uitgeput, de twee gidsen opvallend droog en ontspannen op ons neerkijkend, wij zeiknat en hijgend om water. en dat was slechts het begin van wat een 6 uur durende marteling bleek te zijn. op en neer, vaak zonder spoor en met messen hakkend door de bamboo glibberden wij op onze helemaal niet zo geschikte palladiums door de bergen in de brandende zon. de gids bleef opvallend vaak staan twijfelen of we nu links of rechts moesten, en volgens ons zijn we een paar keer flink verkeerd gegaan, want onze route was zo stijl dat marijn op een zeker moment op haar billen moest afdalen. tegen een watervalletje opgeklommen, waarbij we af en toe de knie of de schoen van de gids moesten gebruiken om op de volgende richel te komen, omdat onze schoenen geen grip hadden, en zij maar lekker op hun gympies naar boven huppelen.

het was ook prachtig, dat wel. een groene slang gezien, adembenemende uitzichten, maar gewoon te moe om foto's te nemen. we besloten: dat doen we niet meer. het is net als met eten: als je tegen thai zegt: niet spicy, dan is het alsnog heel spicy. zo ook voor trekking: dit was al de tweede keer dat we zagen dat de gidsen geen enkel probleem hadden, maar het gewoon nog te veel voor ons was.

uiteindelijk gaven we ons maar over en onze protesterende benen negerend toch redelijk in goede doen de eindstreep gehaald, maar oh boy, wat was de thaise massage daarna welkom en hoe traag liepen we vandaag de heuvel af naar onze lift terug naar de stad..

nu weer in chang mai, morgen wasdag en het uploaden van de foto's, en dan weer naar een nieuwe plek, ofwel mea hong son, of chang rai, maar dat laten we jullie weten.

nu gaan we nog even een filmpje kijken in ons guesthouse met tv (!!) of een bananashake drinken op ons terras (het is heel opvallend hoe vaak de guesthouseterrassen westerse muziek draaien en hoe weinig variatie daarin is, ik heb nu al honderd keer coutryroad gehoord en how do i live without you... ). tot de volgende update!!

Sanklaburi

Of het nu door onze blogs komt of niet, maar we hebben nu toch al wel zo'n 5x de vraag gekregen: maar hebben jullie het nu wel of niet leuk?

Tja....

we zullen proberen deze vraag te beantwoorden aan de hand van Sanklaburi.

Fantastisch zo mooi als het hier is (zie ook foto's). We zitten in een zeer rustig deel van Thailand aan het grootste (?) stuwmeer van dit land. Het guesthouse waar we zitten ligt schitterend en de mensen zijn heel aardig. Maar..... Hurktoiletten die je ook nog eens moet delen.... Delen met de hele gang, oftewel zo'n 15 mensen op twee hurktoiletten en in dezelfde ruimters twee douches (koud water). Maarja.... daar staat ook weer wat tegenover: 250 baht per nacht, oftewel zo'n 6 euro..... + een veranda met dus uitzicht op dat schitterende meer.
Het eten is nog steeds heerlijk: Jaaps favoriet is en blijft Pad Thai met een Singha-biertje, Marijn eet ook hier nog altijd het liefst chips met daarbij een heerlijk koel chocomelkje, maar een noodlesoepje op een plaatselijke markt wordt ook gewaardeerd.

De nachten zijn hier ronduit onrustig. Dit terwijl de scenery niet dat idee geeft. Het guesthouse blijkt buitengewoon gehorig en de buren luid. Gelukkig heeft Jaap oordoppen mee en kan Marijn prima slapen met geluid. 's Ochtends beginnen de buren om half acht vrolijk op hun (zeer valse) akoestische gitaar te spelen en zingen ze christelijke(!) liedjes. Dan de boten op het meer.... Dit zijn boten van het zg longboattype: een smalle, lange boot met achterop een soort opengewerkte auto-motor die is omgebouwd tot buitenboortmotor, maar dan zonder de isolatie. Het geluid lijkt het meest op een stationair draaiende kettingzaag, maar dan harder. Op datsoort momenten zouden we best eventjes naar het Hugo de Grootpleinterugwillen om daar tot rust te komen.... Maarja: we zijn gescheiden door ruim 10.000 kilometer.

'Maar dat moet heel vervelend zijn...!' Ja en Nee dus. Slecht slapen is niet leuk en hurktoiletten vind (vooral) Jaap niet leuk, maar op de een of andere manier is het ook heerlijk en interessant hier! Vandaag bijvoorbeeld naar de drie pagode pas gegaan. Dan stap je in Sanklaburi in een toyota-pickup met daarop een soort aan elkaar gelaste kooi en die brengt je naar de drie pagode-pas. Vooral de historie is daar interessant; de drie pagode zelf stellen niet veel voor (zie foto). Het is de plek waar de burma-spoorlijn de grens tussen thailand en het huidige myanmar overstak. Deze plek is na de oorlog veelvuldig gebruikt als smokkelroute alwaar de plaatselijke Mon-bevolking 5% belasting hief over de gesmokkelde waar (om vervolgens wapens van te kopen om hun alleenrecht veilig te stellen). Dit was dan weer tegen het zere been van de tevens daar wonende karenbevolking met als gevolg haat en nijd. In 1988 heeft het bewind van myanmar de grensovergang helemaal dichtgegooid waarna de vlam in de pan sloeg en het plaatselijke dorp (ik meen van de Mon, maar kan ook Karen bevolking zijn...) met de grond gelijk werd gemaakt..... en door dat heropgebouwde dorpje liepen we dus vandaag.... Indrukwekkend. Het was het meest armetierige dorpje wat we tot nu toe in Thailand hebben gezien en het is een schril contrast met alleen al het guesthouse waar wij nu in zitten: het zet je wel even aan het denken.

Daarna nog even de kayak gepakt om een stukje te peddelen over het meer; de was opgehaald bij een mevrouw die ons uitleg gaf over haar in haar woonruimte aangelegde altaartje; daarna op een muurtje zitten kijken naar thais net-voet-volleybal (spectaculair!) om vervolgens neer te ploffen achter een computer. Een dag als deze wordt dan dus nog eens door'spekt' met noodlesoep eten op de plaatselijk markt.

Andere dag doen we een junglewandeling onder leiding van een gids en ontmoeten we olifanten. Daarna raften en met de longtailboat terug naar het guesthouse....

Dus tja: Wat mij betreft (Jaap): Thailand is net als Omsk net iets te ver weg... Maar (marijn en jaap) wat zijn we blij met dat we dit mee mogen maken en wat is het prachtig, indrukwekkend en interessant.

Morgen gaan we terug naar Bangkok om van daar uit de nachttrein naar Chiang Mai te nemen. Van daar uit vast weer nieuwe berichten.
Groeten en liefs van ons!!!

kanchanaburi/trat

tja wat het is, is dat je in drie dagen meemaakt waar je thuis een maand over doet.. aldus een korte update van onze nieuwe avonturen, anders weten we het zelf ook niet meer...

na ko kut twee dagen blijven hangen in Trat, een plaats die voornamelijk dient om toeristen door te sluizen naar de eilanden en in het byzonder bnaar ko chang, een party-prostitutie-elephant-trekking eiland. maar in onze lonely planet (door hard core reizigers al uitgemaakt voor lonely fuckwit) stond dat trat zelf stiekem heelleuk was. en ja hoor...

als je door thailand reist dan heb je het idee dat het l;even zich afspeelt langs de snelwegen. daar zijn de winkels, de hoge gebouwen en iedereen stopt dan ook te pas en te onpas midden op de weg om ff een ananasje of een geluksketting te kopen. zo ook ons idee van trat. maar achter die vieze grote drukke weg waren charmante straatjes waar de thai lekker aan het badmintonnen en waterpijpen waren. de winkeltjes, alomtegenwoordig, volgens ons heeft iedereen wel een handeltje, waren minder toeristgericht, minder plastic, echter. we belanden in een guesthouse met een giechelende moeder en dochter, die onze drie woordjes thai heel grappig vonden. ernaast washet super-relaxed restaurantje/hangplaats Basarwaar enkele europeanen die zich in thailand en cambodja gesettled hadden changbiertjes dronken. de bazin was een bereisde thaise vrouw die buitengewoon goed engels kon naar thai-maatstaven. we raakten aan de praat en nu weten we alles van de koning, de strijd tussen de rode t-shirts (de conservatieve thai love thai party aanhangers) en de gele t-shirts (de progressieve thai for more democracy party aanhangers) en over de moeiljkheden om als niet-thai in thailand te komen wonen. de dame van het guesthouse sprak zich niet heel duidelijk uit over haar politieke gedachten, dat ligt blijkbaar nog een beetje moeilijk, wel liet ze weten groene, gele, blauwe maar geen rode t-shirts te hebben...

Basar was ons grootste genoegen, het is prettig om meer inzicht te krijgen in het land waar je bent. daarnaast zijn we nog een dag naar Chantaburi geweest, blijkbaar het gem-centrum van thailand waar alle robijnen en diamanten verhandeld worden. zo ook op straat en ondanks de waarschuwingen dat je als toerist bijna zeker genept wordt toch maar een ruwe robijn en maansteen gekocht voor 200 baht (5 euro, dus zo erg is dat niet). in trat bij Basar laten checken, we waren toch niet zo genept, dus marijn is tegenwoordig een edelvrouw!

de volgende dag: op naar de volgende homebase, namelijk Kanchanaburi. 11 uur onderweg, kraak piep, aangekomen in wat blijkt een europees toeristennest te zijn... ff slikken, t was donker, het regende en nahet rustige vriendelijke trat waren de gogobars een schok, maar bij daglicht viel het allemaal wel mee, helemaal toen we voor 2,50twee fietsen huurden en lekker de stad zijngaan verkennen en een beetje daarbuiten. kanchanaburi is hot omdat er de brug over de river kwai is. dat is indrukwekkend om te zien, ook al wordt het geheel onluisterd door marktstalletjes die gek genoeg cd's verkopen en die ook heel hard draaien (dolly parton en the bridge over the river kwai, hmmm...). de brug een beetje opgelopen, en als je dan bedenkt dat die door duizenden prisoners of war en inlandse arbeiders/slaven in elkaar is gezet in 16 maandenwaar 5 jaar voor staat, word je wel een beetje stil. na 30 minuten door de stromende regen fietsen het oorlogsmuseum bereikt en daar word je dan nog stiller van alle foto's, tekeningen en verhalen van cholera, zweren, dysentrie en martelingen. het is natuurlijk hartstikke indrukwekkend dat je dat allemaal kan bekijkken, maar het is ook niet helemaal leuk om te zien dat je flashy t-shirts en petjes kan kopen met de brug erop. daarbij komt dat door de brug kanchanaburi een booming city is geworden waar in het weekend boten met keiharde muziek onder de brug door varen waar de hele thaise jeugd en backpackersvolk uit zijn dak gaat. vreemd

na al deze indrukken ff bijkomen in onze kamer, waarna we naar de nightmarket gingen. dat is echt supercool. we hebben nu het snoertje niet mee, maar de foto's komen later. we hebben zo'n beetje alle thaise specialiteiten geproefd (dat mag van de lonely plant en van mensen die er verstand van hebben, want er is een grote turn-over, dus alle ziektes zijn als het goed is al door anderen opgegeten...). de vruchten worden ook steeds bekender, de grote vies stinkende doerian daargelaten, daar beginnen we nog niet aan. maar alle rambutans en mangosten worden genoten. typisch is dat alles hier veel zoeter lijkt/is dan thuis: de bananen, de mandarijnen, cola enzovoort. maarja, nu dus met volle buik dit bericht aan het typen, zo slapen, potje kaarten, nog maar eens een onderbroek uitwassen (weet iemand hoe je deet-vlekken uit rangerkleren krijgt?) en dan morgen weer op de fiets naar een tempel, een floating market of zomaar ergens. heerlijk!

tot snel en bedankt voor al jullie reacties, we lezen ze met heel veel plezier! papa's mama's vrienden, leukleuk! veel sterkte in rainy holland en ter compensatie: we hebben het hier vandaag ook maar een uurtje of 2 droog gehad, en dat blijft nog wel even zo. wel zo lekker koel, maar bij jullie zal het wel niet in blijdschap verwelkomd worden...

xx!

oja, als je skype hebt, zet marijn.moerman uit amsterdam erin, dan spreken we elkaar misschien nog. en wat erg van sonja bakker....

koh koot/kut/kood

Vandaag teruggekeerd van een kleine week tropisch bountyparadijs! Aangezien referentie met betrekking tot eilanden toch altijd Vlieland is en zal zijn: Ongeveer 3x zo groot, 1,5x zo veelbewoners en 10x zo heet.... Stranden (overigens minder dan verwacht) net zo leeg. Maar tja, wat doe je dan op zo'n eiland? Genieten! Zwemmen, Snorkelen en kayakken in een zee die nog warmer is dan gemiddeld badwater; Met ' brommer' (in Nederland is dat 49.9cc, hier is dat 125 cc, maar goed: heeft Jaap toch niet voor niets zijn motorrijbewijs gehaald) over eiland gecrosst naar watervallen, verlaten pieren en resorts.
Nadat we aangekomen waren, na een boottocht van2 uur, op zoek gegaan naar onderdak: blijkt het low-season te zijn waardoor bijna 80% van alle resorts potdicht zit.... Gelukkig toch een resort gevonden die wel open was: Sea View. Anders dan de naam doet vemoeden was er vanuit onze hut geen zee waar te nemen. Dit is geen kritiek: we vonden het er prachtig en heerlijk. Vooral lieve mensen: het hele gezin deed mee: Mister Oi enPo, hun dochter Op (18 jaar met kind Oem van 5 maanden) en haar man Mai (ook 18, ook kind van 5 maanden....). Daaromheen hingen er dan nog een persoon of vijf die dagelijks de premacy van onkruid aan het ontdoen waren: op handen en voeten om tussen ongeveer 11 en 15 uur als een stelletje aangespoelde walrussen loom wat tegen elkaar aan te hangen. Mijn tip voor jullie in Nederland: DOEN!
Verder prima eten. Zelfs zelfgevangen Meerval(letjes) gegeten! Ook getracht Rog te vangen, dat lukte echter niet (wel waargenomen met snorkelen).
Om nog even kort op ' ons' seaview door te gaan (wij waren de hele week de enige gasten, dus dan ga je het je toch een beetje toe-eigenen): Waar andere resorts dikke terreinwagens hadden om hun gasten van de boot aan de andere kant van het eiland op te halen, werden wij vandaag naar de boot gebracht in dezijspan van de crossbrommer van Mai (zie ook foto's).

Tot slot: Ga niet naar Thailand als je je engels wilt verbeteren. Paar voorbeeldjes:
Iets is geen enkel probleem: No po pem
Er kan vandaag geen vis worden gevangen: No fip
DIt is hetzelfde als dat: seemseem
Nee, helaas hebben we dat niet: no heb

Op zich natuurlijk prima en soms duidelijk, maar wat er gebeurt is dat jezelf ook in dit taaltje begint te communiceren....

Nou, genoeg Thai beledigd: het is en blijft hier heerlijk, mooi en we blijven elkaar maar leuk vinden.... Tot snel!