tja wat het is, is dat je in drie dagen meemaakt waar je thuis een maand over doet.. aldus een korte update van onze nieuwe avonturen, anders weten we het zelf ook niet meer...

na ko kut twee dagen blijven hangen in Trat, een plaats die voornamelijk dient om toeristen door te sluizen naar de eilanden en in het byzonder bnaar ko chang, een party-prostitutie-elephant-trekking eiland. maar in onze lonely planet (door hard core reizigers al uitgemaakt voor lonely fuckwit) stond dat trat zelf stiekem heelleuk was. en ja hoor...

als je door thailand reist dan heb je het idee dat het l;even zich afspeelt langs de snelwegen. daar zijn de winkels, de hoge gebouwen en iedereen stopt dan ook te pas en te onpas midden op de weg om ff een ananasje of een geluksketting te kopen. zo ook ons idee van trat. maar achter die vieze grote drukke weg waren charmante straatjes waar de thai lekker aan het badmintonnen en waterpijpen waren. de winkeltjes, alomtegenwoordig, volgens ons heeft iedereen wel een handeltje, waren minder toeristgericht, minder plastic, echter. we belanden in een guesthouse met een giechelende moeder en dochter, die onze drie woordjes thai heel grappig vonden. ernaast washet super-relaxed restaurantje/hangplaats Basarwaar enkele europeanen die zich in thailand en cambodja gesettled hadden changbiertjes dronken. de bazin was een bereisde thaise vrouw die buitengewoon goed engels kon naar thai-maatstaven. we raakten aan de praat en nu weten we alles van de koning, de strijd tussen de rode t-shirts (de conservatieve thai love thai party aanhangers) en de gele t-shirts (de progressieve thai for more democracy party aanhangers) en over de moeiljkheden om als niet-thai in thailand te komen wonen. de dame van het guesthouse sprak zich niet heel duidelijk uit over haar politieke gedachten, dat ligt blijkbaar nog een beetje moeilijk, wel liet ze weten groene, gele, blauwe maar geen rode t-shirts te hebben...

Basar was ons grootste genoegen, het is prettig om meer inzicht te krijgen in het land waar je bent. daarnaast zijn we nog een dag naar Chantaburi geweest, blijkbaar het gem-centrum van thailand waar alle robijnen en diamanten verhandeld worden. zo ook op straat en ondanks de waarschuwingen dat je als toerist bijna zeker genept wordt toch maar een ruwe robijn en maansteen gekocht voor 200 baht (5 euro, dus zo erg is dat niet). in trat bij Basar laten checken, we waren toch niet zo genept, dus marijn is tegenwoordig een edelvrouw!

de volgende dag: op naar de volgende homebase, namelijk Kanchanaburi. 11 uur onderweg, kraak piep, aangekomen in wat blijkt een europees toeristennest te zijn... ff slikken, t was donker, het regende en nahet rustige vriendelijke trat waren de gogobars een schok, maar bij daglicht viel het allemaal wel mee, helemaal toen we voor 2,50twee fietsen huurden en lekker de stad zijngaan verkennen en een beetje daarbuiten. kanchanaburi is hot omdat er de brug over de river kwai is. dat is indrukwekkend om te zien, ook al wordt het geheel onluisterd door marktstalletjes die gek genoeg cd's verkopen en die ook heel hard draaien (dolly parton en the bridge over the river kwai, hmmm...). de brug een beetje opgelopen, en als je dan bedenkt dat die door duizenden prisoners of war en inlandse arbeiders/slaven in elkaar is gezet in 16 maandenwaar 5 jaar voor staat, word je wel een beetje stil. na 30 minuten door de stromende regen fietsen het oorlogsmuseum bereikt en daar word je dan nog stiller van alle foto's, tekeningen en verhalen van cholera, zweren, dysentrie en martelingen. het is natuurlijk hartstikke indrukwekkend dat je dat allemaal kan bekijkken, maar het is ook niet helemaal leuk om te zien dat je flashy t-shirts en petjes kan kopen met de brug erop. daarbij komt dat door de brug kanchanaburi een booming city is geworden waar in het weekend boten met keiharde muziek onder de brug door varen waar de hele thaise jeugd en backpackersvolk uit zijn dak gaat. vreemd

na al deze indrukken ff bijkomen in onze kamer, waarna we naar de nightmarket gingen. dat is echt supercool. we hebben nu het snoertje niet mee, maar de foto's komen later. we hebben zo'n beetje alle thaise specialiteiten geproefd (dat mag van de lonely plant en van mensen die er verstand van hebben, want er is een grote turn-over, dus alle ziektes zijn als het goed is al door anderen opgegeten...). de vruchten worden ook steeds bekender, de grote vies stinkende doerian daargelaten, daar beginnen we nog niet aan. maar alle rambutans en mangosten worden genoten. typisch is dat alles hier veel zoeter lijkt/is dan thuis: de bananen, de mandarijnen, cola enzovoort. maarja, nu dus met volle buik dit bericht aan het typen, zo slapen, potje kaarten, nog maar eens een onderbroek uitwassen (weet iemand hoe je deet-vlekken uit rangerkleren krijgt?) en dan morgen weer op de fiets naar een tempel, een floating market of zomaar ergens. heerlijk!

tot snel en bedankt voor al jullie reacties, we lezen ze met heel veel plezier! papa's mama's vrienden, leukleuk! veel sterkte in rainy holland en ter compensatie: we hebben het hier vandaag ook maar een uurtje of 2 droog gehad, en dat blijft nog wel even zo. wel zo lekker koel, maar bij jullie zal het wel niet in blijdschap verwelkomd worden...

xx!

oja, als je skype hebt, zet marijn.moerman uit amsterdam erin, dan spreken we elkaar misschien nog. en wat erg van sonja bakker....