Na aantal dagen Chiang Maiwerd het weer eens tijd om verder te trekken: Chiang Rai. Sympathiek is de vorm van vervoer tussen Mai en Rai, namelijk met green-busses. Geloof dat ze op aardgas rijden en dat is in het drukke stinkende verkeer in de steden zeker geen overbodige luxe. Want stinken (in de zin van vervuilende auto's) dat kunnen ze! Allereerst is naar onze eigen schatting zo'n 70% van alle auto's een pickup, en is van deze 70% vermoedelijk zo'n 60% ouder dan een jaar of 15...... Tijdens het (weg)rijden volgt de welbekende zwarte rookwolk uit de achtersteven. Gelukkig is dit niet de enige geur die je hier treft. In de stad (maar ook daarbuiten) is het een komen en gaan van geuren die de receptoren in de neus op een plezierige en dan weer op een minder plezierige manier prikkelen. Zo ook in Chiang Rai. Op de night market (de leukste en sympathiekste tot nu toe, maar daarover later meer) de heerlijkste etensgeuren, maar dan alles met elkaar vermengd: typische thaise geuren (koriander, citroengras, kokosmelk, etc), indiase kruiden, heel veel barbecue en ook frituurluchten. Daarna foto's laten maken voor ons visa voor Laos: een stinkende vislucht treedt onze neus binnen (ze hebben er hier een handje van om vis in de stadse lucht te laten drogen.......). Daarna vandaag in de bus (ditmaal een gewone thaise bus, zie foto's: Jaap kan er absoluut niet in zitten zo klein als de bankjes zijn....): eerst de heerlijkste bloemengeuren die door de openstaande raampjes naar binnen vloeien, daarna opeens hondenvoer (?) gevolgd door de volgens mij in de hele wereld altijd weer langskomende geur van vers gemaaid gras: eventjes waan je je in Nederland.

Chang Rai leek bij binnenrijden tegen te vallen: een provinciestadje wat volgens de lonely planet weliswaar aardige guesthouses kende maar die allemaal wat aangetast waren door de tand des tijds. Gelukkig stond daar weer tegenover dat de prijs ook wat verouderd was: je kon hier tussen de 80 en 150 baht een hele behoorlijke, zij het verouderde kamer krijgen.... Tot zover de lonely planet uit 2005. Nee, dus: De kamer in ons Baan Bua Guesthouse was perfect, en nee, de prijzen waren niet gelijk gebleven, maar juist gelijkgetrokken met wat wij tot nu toe steeds ongeveer betaalden, in dit geval 350 baht per nacht. Daarbij hoorde een heerlijk binnentuintje waar je van je ontbijtje kon genieten of 's avonds wat kon zitten drinken en lezen.

's Avonds wandelingetje gemaakt. Langs diverse lege, paars-neonverlichte barretjes. Leeg met toeristen bedoel ik dan: maar vol met meisjes die je welwillig allerlei diensten wilden 'geven': niet aan ons besteed dus. We konden het niet echt vinden, tot dat..... daar was de in elk stadje aanwezige nightmarket weer! Maar dit was de eerste waar we een ander productaanbod te zien kregen dan in andere nightmarkets + deze had twee grote pleinen met tientallen eettentjes waar (vooral) Jaap heerlijk kon eten. Het begrip ' mai ped', wat betekent 'niet heet/spicy', bleek hier helaas niet erg begrepen te worden. Vandaar dat er voor Marijn op culinair gebied minder te genieten viel. Een groot voordeel van 'ped' is wel dat het de stoelgang helpt, wat prettig isbij al die sticky rice!Voor Jaap was er 1 grote favoriet waarvan we de naam niet hebben weten te achterhalen (krauw ofzo, of hotpot...). Je kreeg een bak met gesneden groenten, noodles en een rauw ei, een bakje met gesneden vlees en een bakje met hele scherpe, maar heerlijke sambal (smaakte naar noten). Daarna kreeg je een kleipotje op een mini-barbecuetje. Dit kleipotje was gevuld met zeer pittige bouillon. Idee was dat je de groenten, vlees, noodles en het eiin de bouillon plonsde en het daar heerlijk een kwartiertje ofzo liet trekken. Daarna in een soepkommetje opdienen met eventueel (ja,graag!) nog wat sambal erbij: Heerlijk! Bij dit alles werd ook nog live-muziek opgediend: een fantastische (nee, echt!) gitarist. We konden er niets aan doen, maar we hebben die avonden verschillende malen gerefereerd aan De Bolder; het had er qua sfeer (mede door de muziek) echt iets van weg!

Los van de night market was het er niet veel. Maar de omgeving was weer prachtig. We hebben twee dagen op een brommer rondgereden door bergen en bossen: schitterend! De tweede dag hebben we een soortpark bezocht (weliswaar 200 baht entree, maar heel bijzonder) die 30 jaar geleden is gesticht door de koninging-moeder (mae fah lung). Het was een eerbetoon aan de natuurkennis van de lannah-cultuur en periode(?) en ging met name over teakhout. Er waren zeer veel verschillende gebruiks- en religieuze voorwerpen van teakhout. Maar nog meer leek het park een doel te hebben: een bewustwording van de schoonheid van de natuur en daarmee een statement tegen de nog altijd veelvuldige gebezigde slash and burn-tradities in het hoge noorden van Thailand. Een schitterend ingericht park waarbij wij voor het eerst het idee kregen dat hier een landschapsarchitect aan te pas was gekomen.... helaas was de batterij van onze fotocamera leeg, dus van het allermooiste stukje gecultiveerd thailand voor jullie geen foto's...

Vandaag zijn we weer verder getrokken. We zitten nu in Chiang Kong: een op het oog nietszeggend plaatsje aan de MehKong, oftewel de grens met Laos. Maar ook hier weer: loop eventjes een zijstraat in en het wordt mooier en mooier. Dit geldt zowel voor de huizen, de mensen als de natuur. En ons guesthouse is ook weer schitterend: een eigen bungalowtje met uitzicht over de Mehkong en Laos!

Morgen de grens over en dan met een tweedaagse boattrip de mehkong afzakken naar LuangPrabang. Waarschijnlijk vandaaruit weer nieuwe berichten..... maar laos schijnt 30 jaar achter te lopen, dus misschien duurt het eventjes...
Iedereen veel liefs en groeten van ons!!!