Treinreis dus.... Eerder waren we al met de nachttrein van Bangkok naar Chang Mai gegaan: zo'n 12 uur, 2de klas met airco, stewards, je eten wordt gebracht (nog wel evenfors betalen)en je bedje wordt opgemaakt (kosten: 1200baht p.p.....). Ditmaal met de trein van Nong Khai naar Khorat gegaan: zo'n 6 uur, 3de klas met alle ramen open wat eigenlijk veel lekkerder is dan airco. Je eten wordt hier ook gebracht, niet door stewards in strakke pakjes, maar door verkopers die op station 1 instappen, door de trein lopen met hun waar, en op station 2 weer uitstappen. Heerlijk gegeten: zoetige sticky rice gegaard in een stuk bamboe, onduidelijke stukjes gedroogd vlees, zurige worstjesen natuurlijk chips en cola... De treinreis, zonder al dat heerlijke eten, kostte ons 48 baht p.p..... Met dat heerlijke eten was het zo'n 80 baht p.p.... Fantastische landschappen schoten aan ons voorbij: wat is treinreizen toch veel mooier dan met een aircobus over de snelweg: langs het spoor geen bedrijventerreinen of benzinestations, hooguit langs achterkanten van woningen wat het alleen maar interessanter maakt.

Na zo'n 6 uur aangekomen in Khorat (of Nakhon Ratchasima): werden we niet vrolijk van..... Een zichzelf ' modern' noemende stad waar je weinig toeristen tegenkomt, maar des te meer kakkerlakken. Totnu toe wel een enkele kakkerlakzien rennen, maar in khorat gingen zebijtientallen over straat.Het hotel vonden we ook geen groot succes: het pretendeerde een hotel te zijn met bijbehorende strakke inrichting, airco en tv, maar maakte het op het punt van schoonmaken absoluut niet waar. Iets pretenderen is prima, maar maak het dan ook waar. Toch twee nachten gebleven voordat we zijn doorgegaan naar Pak Chong, en inmiddels hebben we een hele andere kijk gekregen op Khorat: Wat een maffe leuke eigenzinnige rare stad is het!

De tweede avond kwamen we na een dag in Phimai(geloof het oudste tempelcomplex van Thailand, ouder dan angkorwat, maar tien keer zo klein) weer moe maar voldaan aan bij het hotel. Bij de ingang worden we aangesproken door een zwetende amerikaan in hardlooptenue: of we mee wilden doen..... Hij bleek lid te zijn van de Hash House Harriers. Deze club heeft onder andere de volgende doelen (afkomstig van Wikipedia)

• To promote physical fitness among our members
• To get rid of weekend hangovers
• To acquire a good thirst and to satisfy it in beer
• To persuade the older members that they are not as old as they feel

Hoe het in zijn werk gaat: Een van de leden rent door de stad en laat een spoor achter (in dit geval door af en toe talkpoeder op straat te gooien). De andere leden moeten dit spoor dan volgen. De 'Hare', degene die het spoor uitzet, probeert het de 'Pack' moeilijker te maken door detours en andere grappen met de talkpoeder uit te halen. Na verloop van tijd stopt de Hare bij een bar of cafe en bestelt voor de hele groep bier. Nadat de groep het cafe heeft gevonden en het bier heeft genuttigd, wordt een volgend lid de Hare en start de running opnieuw: op naar het volgende bierpunt.

Members often describe their group as 'a drinking club with a running problem,' indicating that the social element of an event is as important, if not more so, than any athleticism involved. Beer remains an integral part of a Hash, though the balance between running and drinking differs between kennels, with some groups placing more focus on socializing and others on running.

Wij dus mee..... Zo leuk! Rennen door een onbekende stad met onbekende westerlingen en aangemoedigd en uitgelachen door Thai. Omdat we al moe waren hebben we het bij 1 biertje gelaten, maar wie heeft er zin om iets soortgelijks in Amsterdam te starten??

Volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken. Omdat de tuktukchauffeur niet begreep dat ik niet akkoord ging met zijn voorstel van 100 baht voor een ritje die we eerder voor 50 hadden gedaan, haalde hij er een andere, beter engels sprekende thai bij..... Dit bleek een thaise kok van een klein restaurantje naast ons hotel te zijn die 28 jaar in Nederland heeft gewoond en gewerkt (reguliersbreestraat en zeedijk): hele aardige sympathieke man bij wie Marijn eindelijk helemaal duidelijk kon maken hoe ze haar eten wilde hebben. Kortom: een korte maar sympathieke en leuke ontmoeting in dat rare Khorat.

Vanuit Khorat doorgegaan (uiteraard met de trein) naar Pak Chong. Vlakbij dit stadje een heel leuk simpel guesthouse gevonden die leuke treks organiseert. Gister de eerste gedaan, vanmiddag de tweede. De eerste was een hele dag in nationaal park Khao Yai. Prachtige wandeling met prachtige dieren: slangen, schorpioenen, Great Hornbill, Gibbons, Bavianen (dacht ik)en wilde olifanten. Allemaal in een gigantisch rainforest: Schitterend. Daarna nog even een watervalletje meepikken om vervolgens weer van een heerlijke maaltijd te genieten bij het guesthouse. Vanmiddag een kortere trek: onder andere naar een grot met zo'n 2 miljoen vleermuizen die tegen zonsondergang allemaal naar buiten komen... Het schijnt een heel indrukwekkend gezich te zijn...

Hoe dan ook: Het einde nadert en we zijn blij dat we over een dag of zes naar huis gaan. Toch krijgen we meer en meer het idee dat we beginnen te snappen hoe dit land te bereizen: welke plaatsen we moeten vermijden en welke we juist moeten opzoeken; wat voorgebieden en wat voor activiteitenwij het leukst vinden; wat voor guesthouse wewillenen welk vervoermiddel het beste bij onspast. Beter laat dan nooit, toch?!