bedankt voor al jullie reacties met harten onder de riem of andersom. we weten, we maken iets bijzonders mee. eneigenlijk lossen alle redenen om te zaniken of om ons serieus ontheemd te voelen bij het zien van de eindstreep op, zal je altijd zien... nu het thuisfront te ruiken is kunnen we opeens veel beter om ons heen kijken.

aldus, na luang prabang naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. we hebben onszelf getrakteerd op een midrange hotel, met een tuintje en zachte bedden en Val en John als ervaren thailandreizigers als buren. we hebben eindeloos met zegekletst, want daar hielden ze van..

de stad is breed opgezet met veel restaurants en winkels. ze zijn het aan het ontwikkelen, maar the main feature hebben ze nog niet aangepakt, namelijk de oever van de mekong. het ligt prachtig, maar er is geen boulevard, alleen een paar losse biergardens op het zand. dat maakt het ook wel bijzonder. heerlijktwee daagjes rondgehobbeld, en een zeldzame enlekkere hamburger weten te vinden. de derde dag had marijn (ondergetekende op dit moment)zich opgegeven om zijde te leren weven en verven, dus jaap trok in zijn eentje de stad in met eenVientiane Post om veel kopjes koffie te drinken en zich te verbazen in het Lao National Museum over de adoratie van alle communistische'comrads'. van koffiekopjes tot een beddenspijlen werden tentoon gesteld. het fijne weet ik er niet van, want ik had het fototoestel...ik werd s-ochtends om 8u30 in een auto gestopt en meegenomen naar een stichting/werkplaats waar veel lichamelijk gehandicapte vrouwen aan het werk waren. eerst mocht ik een sjaaltje batikken in een pot met een miljoen indigoblaadjes, verf van 10 jaar oud. toen werden mijn de beginselen van het weven bijgebracht en heb ik vervolgens uren aan een lapje gewerkt. het was een beetje vreemd, want ik was daar alleen in een weefloods bezig, terwijl de lao vrouwen in een andere werkten, dus ik voelde me een beetje eenzaam, maar igelukkig hou ikvan knutselen en ik ben apetrots op mijn lapje!

savonds weer jaap in de armen gesloten (das raar hoor, ben je elk uur van de dag samen, en dan opeens een hle dag niet..) en nog maar een hamburger gegeten, veel te duur, maar zooo lekker.

toen een uurtje in de bus naar nong kai, een klein dorpje aan de overkant, een tip van Val en John, over de Friendship bridge tussen Laos en Thailand. we kwamen aan bij ons guesthouse, ook een tip van Val en John, Mut Mee. het was een prachtig gebiedje aan de mekong met een heerlijk briesje op het terras en koele kamers.

Nong Khai was fantastisch. of het nu kwam omdat we weer in thailand waren, of dat het van zichzelf zo leuk was weten we niet, maar we hebben het heel erg naar ons zin gehad. hier was de boulevard wel ontwikkeld, maar niet op een toeristische manier. de gehele nong khai jeugd fietste er savonds rond of speelde badminton, de oudjes visten en de rest genoot van de zonsondergang. opvallend: een paar jongens die heel vrouwelijke dansjes aan het oefenen waren, en een paar danseresjes die huidskleurige pakjes aanhadden, alsof ze bloot waren, maar dus niet echt, maar wel heel sexy dansen.

een van de dagen hadden we een fiets gehuurd om naar het nabijgelegen scuplturepark te gaan, het levenswerk van een Lao, en wat een levenswerk het was! tientallen zo niet honderen beelden van beton, sommige wel 15 meter hoog. deze meneer was op een mooie dag in een gat gevallen op een berg en toen in een grot met een monnik terecht gekomen. na een verblijf van een paar jaar was het hem duidelijk: hij moest de rest van zijn leven beelden maken om boeddha en het leven te eren. zie foto's. in laos heeft hij vervolgens iets niet goed gedaan en heeft moeten vluchten naar thailand alwaar hij zijn levenswerk afmaakte. helaas, en dat was te verwachten als je debamboe steigers hier ziet, is hij van een van zijn scuplturen af gevallen en hijis er nooit meer bovenop gekomen.gelukkig vonden de thai hem wel fantastisch, dus ze hebben hem een mooie tombe van glas gegeven waar hij duidelijk zichtbaar ligt te composteren. maar wel met discoverlichting! zijn gehele ziektebed is op foto vastgelegd en ook dat mochten we bekijken. de laatste foto was een doekje met bloed... hmmm

vissen gevoerd, en dat is niet zomaar even iets, dat is oorlog, want de visvijvers zijn hier overbevolkt met meervallen en andere vissen van 30-100 cm groot. gooi je een handje korrels in het water, komt de hele populatie in een keer omhoog, opeens is de vijver zwart en alles tuimelt over elkaar heen. we hebben filmpjes, maar die kunnen we niet oploaden, maar vraag ernaar bij thuiskomst, het is bizar.

ook een dagje gebrommerd, tutterdetut, alles op ons dooie gemakje, de mensen lachten veel naar ons en nodigden ons zelfs uit voor een illegaal potje gokken. mooie dorpen gezien met schoolkinderen die allemaal zwaaien en bloembakken van geverfde autobanden. ook authentieke vissersdorpen met kraanstellages van bamboe voor netten, zie fotoos.

savonds een gitaar gevonden, ook al heerlijk en het toppunt van mijn verblijf in nong khai: een mind en body-altering massage van Poon. ik had er al een keer een gehad van een meisje en die was niet heel bijzonder, maar dit, dit was onbeschrijvelijk. eerst werd je neergevlijd op een kapokmatras op een lage tafel op een terras aan de mekon. Poon zei eerst een gebedje en waste mijn voeten. vervolgenswerden er duimen, ellebogen en knieen in allerlei spieren en pezen geduwd, waarbij ik soms dubbel lag van het lachen en de pijn, en Poon, 1meter 50, lachte vrolijk mee en duwde nog wat door. uiteindelijk werd ik in verschillende posities geworpenen voor dat ik het doorhad draaide ze mijn rug 180 graden en voelde ik alsof er een hele grote rits werd opengedaan in mijn ruggegraat, krakrakrak! wham, alle kanalen gingen open en mijn wervels, waarvan er een aantal scheef zitten, kwamen in een keer waar ze hoorden te zitten. verlicht en een beetje duizelig wankelde ik van het matras en bedankte Poon, die grinnikte en gewoon de boel ging opruimen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, iemand regroupen. dat was het natuurlijk ook voor haar, maar voor mij was het magisch. helaas moesten we de trein halen, anders was Jaap ook gegaan.

maarja, dus, het leven gaat door en we moesten met de trein, 6 uur naar korat, waar we nu zitten. die treinreis vond jaap fantastisch, dus die mag hij in het volgende verhaal vertellen, want op dit moment ligt hij te genieten van het sportkanaal op onze tv. ik ga er ook maar naast liggen, heerlijk een avondje in de airco, en dan morgen op weg naar pak chong, een national park, weer in de trein dus jaap verheugt zich.

bedankt voor het lezen en bis bald!!!