hallo daar! hier weer een update van onze avonturen en dat zijn er vele!!!

laten we beginnen met de reis naar chang mai. chang mai is de tweede stad na bangkok en heeft 180.000 inwoners, wat weingig is vergeleken met bangkok (6mljn). we vreesden het ergste nadat een vriendin ons had toevertrouwd dat de stad vol toeristen zat, maar na een busreis van 7 uur en een slaap-treinreis van 12 uur bleek de stad op dit moment vriendelijk en rustig te zijn. wij in een tuktuk gedoken, wat eigenlijk heel vies en te klein is voor ons, maar wel heel romantisch en door de oude stad gescheurd opweg naar ons superlelijke maar schone hotel. Na een douche en een wcbezoek (geen hurk, dus jaap was blij en geen ondergespetterd schuddend treintoilet dus marijn was ook blij) de stad in gedoken en bij een toeristenkantoor een wandeltocht van twee dagen besteld bij het resort van haar oom... bij ieder ander zouden we onze wenkbrauwen gefronst hebben na dit staaltje familycare, maar deze dame was welbespraakt en gaf ons een mooie uitleg over hoe ook thailand verrommeld en hoe haar oom een thais alternatief voor greenseats is begonnen. ook bleek toen dat het niet zo goed gaat met het toerisme in de stad en dat het stiller was dan ooit. dat mochten we aan den lijve ondervinden, want zodra we uit het kantoortje stapten werden we om de haverklap staande gehouden door tuktukdrivers die allemaal uithangborden uit hun brommobielen toverden met olifanten tours, boomtoppen tours en tijger tours. maar we hadden er al een dus sorry, nee. op een gegeven moment raakten we geirriteerd en nog een beetje later werden we er heel vrolijk over en begroetten ze net zo hartelijk als zij ons, en daar zagen ze de lol wel van in.

een beetje rondgewandeld en toen, ach ja waarom niet, naar Harry Potter in een enorme shoppingmall. voor 2euro50 wordt je naar een gigantische zaal gebracht met heerlijke stoelen, maar met de airco op 10. licht uit, everybody rise to pay respect to the king! en ja hoor, de hele zaal, die voor de helft gevuld was met toeristen, stond op en luisterde naar het volkslied, terwijl de koning in honderdvoud getoond werd op het scherm. daarna begon harry.

gelukkig was de film niet zo goed, want marijn had al eerder een keer een harry potter film gezien rare plaatsen (cambridge, assen) en dan ben je wel ff de weg kwijt als je helemaal wordt meegezogen in het verhaal en je buiten staat in een onbekende omgeving. zo niet hier, we vonden het eigenlijk heel normaal om daarna weer de tuktuk naar het hotel te nemen. nouja, bij wijze van spreken dan...

volgende dag een fietstocht door de omgeving van chang mai, de eerste helft in de stromende regen, de tweede helft in de blakende zon. de fietstochten zijn heel leuk, omdat je dan meer een gevoel van thailand krijgt, en niet van wat de thai willen dat je als toerist voelt. zo zie je ook dat het riool gewoon in de rivier uitkomt, dat er een heleboel gated communities zijn waar de rijken wonen in roze roomhuisjes en dat de phad thai helemaal niet zo veel anders smaakt dan in de stad, maar dat er wel meer opgebakken vet in wordt gegooid.

de volgende dag op onze grote trektocht, opgehaald door een hysterisch hotelmanagementmeisje met als enige compagnon James, een aussie die toevallig de volgende dag naar amsterdam vloog omdat zijn broer ging trouwen met ene marjolein. jaap was lichtelijk jaloers, maar besloot uiteindelijk toch met volle overtuiging om in thailand te blijven. na een tocht van een half uur op de snelweg een half uur over een weg met heleboel gaten en lichtelijk gekneusd kwamen we aan in het mooiste landschap tot nu toe: glooiende heuvels vol regenwoud met hier en daar lichtgroene rijstvelden waar gebogen vrouwtjes met grote hoeden in aan het wroeten waren. we kwamen aan bij een fantastisch resort, verlaten, maar met prachtige bamboe huisjes en vol met fruitbomen. bagage eruit, wij eruit, en vanaf daar vertrokken we met onze zwijgzame (want alleen maar thais sprekende) gidsen naar onze eerste trek, een nam tok (waterval). het was niet wat we verwacht hadden. de bestelling was een 4 uur durende trek door de jungle, de realiteit was een gestage stroom lillend verbrand wit vlees dat zwetend van een berg kwam rollen, om uit te komen bij een nam tok die weliswaar prachtig was van boven, maar heel lullig was van onder, een klein poeltje vol met hollanders en engelsen die tot hun knieen in het water stonden.

ons hysterische hotelmanagementmeisje kwam ons al tegemoet met sorrysorry are you angry? er was iets mis gegaan met de gidsen, die toch niet de jungle in durfden omdat de hilltribes nog wel eens agressief konden worden in verband met drugssmokkel... hmmm, jammer voor de trek, maar toch misschien beter zo. in plaats darvan mochten we in een raft de rivier af. ergens vonden we dat niet leuk, want het was zo duidelijk een trucje, een event voor de thrillseeking tourist, en dat zijn we natuurlijk niet, maar aan de andere kant waren we moe en vies en leek een beetje gespetter ons wel wat. en het was ook leuk, dus niet getreurd.

als we toen hadden geweten wat ons te wachten stond....

de volgende dag stond ons meisje te springen: you going to make trek for 4 hours, really cool, our own path. ok, wij in onze gear, how hard could it be? nou, pretty hard... na een half uur recht tegen een berg op te zijn gerend waren we al uitgeput, de twee gidsen opvallend droog en ontspannen op ons neerkijkend, wij zeiknat en hijgend om water. en dat was slechts het begin van wat een 6 uur durende marteling bleek te zijn. op en neer, vaak zonder spoor en met messen hakkend door de bamboo glibberden wij op onze helemaal niet zo geschikte palladiums door de bergen in de brandende zon. de gids bleef opvallend vaak staan twijfelen of we nu links of rechts moesten, en volgens ons zijn we een paar keer flink verkeerd gegaan, want onze route was zo stijl dat marijn op een zeker moment op haar billen moest afdalen. tegen een watervalletje opgeklommen, waarbij we af en toe de knie of de schoen van de gids moesten gebruiken om op de volgende richel te komen, omdat onze schoenen geen grip hadden, en zij maar lekker op hun gympies naar boven huppelen.

het was ook prachtig, dat wel. een groene slang gezien, adembenemende uitzichten, maar gewoon te moe om foto's te nemen. we besloten: dat doen we niet meer. het is net als met eten: als je tegen thai zegt: niet spicy, dan is het alsnog heel spicy. zo ook voor trekking: dit was al de tweede keer dat we zagen dat de gidsen geen enkel probleem hadden, maar het gewoon nog te veel voor ons was.

uiteindelijk gaven we ons maar over en onze protesterende benen negerend toch redelijk in goede doen de eindstreep gehaald, maar oh boy, wat was de thaise massage daarna welkom en hoe traag liepen we vandaag de heuvel af naar onze lift terug naar de stad..

nu weer in chang mai, morgen wasdag en het uploaden van de foto's, en dan weer naar een nieuwe plek, ofwel mea hong son, of chang rai, maar dat laten we jullie weten.

nu gaan we nog even een filmpje kijken in ons guesthouse met tv (!!) of een bananashake drinken op ons terras (het is heel opvallend hoe vaak de guesthouseterrassen westerse muziek draaien en hoe weinig variatie daarin is, ik heb nu al honderd keer coutryroad gehoord en how do i live without you... ). tot de volgende update!!