we zijn in laos. laos is dat land waarvan iedereen zegt dat het zo prachtig is en het leukste land om te bereizen in deze regio. wij vinden het maar raar. maar dat komt denken weomdat we alleen in stadjes zijn geweest waar de 'lovely loa-people' (citaat lonely planet) overspoeld worden met toeristen.

we werden in chang kong op een boot geladen met nog 80 westerlingen en een handjevol lao en we hadden geluk: we hadden goede stoelen. de rest moest 8 uur op kleine rechte houten bankjes zitten. het is raar om te zien dat, terwijl je door zo'n beetje het mooiste landschap ter wereld vaart, iedereen zijn best doet om de reis zo snel mogelijk afgelopen te laten zijn. men zat, hing, sliep en begon om 10u al aan het bier en om 15u kwam er een ghettoblaster tevoorschijn waaruit een ambient elektrobeat de mensen murw beukte. nou valt dit allemaal wel mee, maar het klinkt zo lekker. eigenlijk was het radiohead en de beatles, maar dat doet er niet aan af dat het een beetje raar was zo midden op de mekong. maar wij hadden goede stoelen dus wij hadden het, na de shock om met zijn 80en in een boot te zitten, zo slecht nog niet. na 8 uur werden we uitgeladen in Pak Beng, een dorpje dat alleen maar bestaat uit guesthouses en waar we van iedereen wiet aangeboden kregen. we hadden een kamer met van besteld, maar om 10u30 ging de elektra uit in het hele dorp, dus sofar the van.

de volgende dag bleken we een andere boot te hebben, breder, waardoor we, toen we ook op een klein hard houten bankje terecht waren gekomen, heel veel beenruimte konden creeeren, waardoor we eigenlijk heerlijk hebben gezeten, de een op het bankje, de ander op de grond. je zag alleen niet zo veel.

aangekomen in luang prabang een heel schattig guesthouse gevonden met een hele leuke eigenaresse die ons elke keer als we langs kwamen probeerde te verleiden tot karaoke, wat haar af en toe lukte...

Luang prabang is een rare stad. op het moment datwe dit schrijven zijn we in Vientiene, de hoofdstad en wordt de positie van LP wat duidelijker. het was de hoofdstad ten tijde van de franse kolonialisatie en dat is te zien. het is een prachtige stad met mooie franse huizen en het staat op de unesco erfgoedlijst. de straten zijn mooi gestraat en overal staan franse namen op. maar, zoals we nu hier horen, heeft luang prabang geen enkele ander belang dan een toeristisch belang. en dat valt te merken. overal waar je komt wordt je uitgecheckt, alsof ze aan je kleren kunnen zien wat je bereid bent te betalen voor een tuktuk, eten of handicrafts. er is een duidelijk verschil tussen prijzen voor lao en toeristen, soms zelfs uitgeschreven bij een entree voor een tempel oid. nu is dit niet zo heel erg en begrijpelijk na jarenlange uitbuiting en bij het zien van onze rijkdom, maar ze lachen je ook uit. tenminste, dat denk je overal te zien. kom je ergens, koop je een broodje, dan kijkt de verkoper met een lachend gezicht naar zijn buurman en tsjilpt iets in het lao waarbij altijd het woord 'farang' valt. misschien zijn we achterdochtig, maar na een paar duidelijke oplichtingen (tuktukritjes voornamelijk) geloven we ze niet meer. dat is jammer, want dat is vast niet altijd terecht en bederft de pret. maar in Vientiane wordt de houding van de LP-lao wel bevestigd door andere lao. we zijn dan ook nu heel blij om hier te zijn, zodat we toch nog iets mee krijgen van het hoogste goed van de lao: always smile!

we waren net een beetje gewend aan thailand, moeten we weer aan een ander land wennen. maar dat is reizen blijkbaar. na een dag ons te hebben verschanst in onsguesthouse in Luang prabangmet onze boeken en CNN op de tv konden we er wel weer tegen en zijn we er opuit getrokken. de stad is prachtig en de nightmarket begint al smiddags. we hebben ontdekt dat ieder zichzelf respecterende stad een nightmarket heeft. de koopwaar is grotendeels hetzelfde: prachtige handgemaakte tassen, dekbedovertrekken en sieraden. Marijn heeft in elke stad een armbandje gekocht en die uit LP is nummer 7. het is grappig hoe die markten werken: eerst loop je er overheen en vind je alles raar, lelijk soms en vooral overbodig (dekbedovertrekken in een land waas het25 graden is snachts???), maar uiteindelijk begin je het mooi te vinden. jaap heeft serieus getwijfeld over een overtrek...

fietsen gehuurd om de volgende dag naar een waterval te gaan, maar de remmen waren niet goed en sowieso is elke fiets hier een kinderfiets voor jaap, dus maar een tuktuk genomen. na 40 minuten door de bergen (lao chauffeurs zijn verschrikkelijk, inhalen in bochten met de gruwelijkste ravijnen, maar onze was gelukkig verstandig..) in een boot gestopt om uitgeladen te worden bij een waterval. weer een waterval denken jullie, ja dat dachten wij ook, maar dit was totaal anders dan wat we verwachtten. we hadden wel plaatjes geizen, maar over het algemeen gebruiken de touroperators hier plaatjes van plekken die we nooit hebben gezien, die niet eens in de buurt zijn, dus we kijken er al niet eens meer naar. maar deze klopte dus. een waterval van heb ik jou daar, een 100-trappig blauwwaterig spektakel compleet met olifanten en lokale kinderen die pijlsnel in de bomen klommen en zich naar beneden lieten storten. er was zelfs een grot, maar ons zielige zaklampje kon het niet aan en nadat marijn op een haar na opgegeten was door een vleermuis, toch maar niet verder naar binnen gegaan. maar heerlijk gezwommen en ons vooral vergaapt aan dit prachtige wonder. weet iemand hoe bomen kunnen groeien in een waterval?

thuisgekomen maar nog een keer heerlijk gegeten in ons stamrestaurant, een tentje vol met lao en 5 zwetende meiden achter een sissende wok, plakkerige tafels (we gebruiken liters desifect hier..), tl licht, bakken vol met flessen met duistere sausjes als gefermenteerde vissaus enzovoort, maar heerlijk heerlijk eten.

maar toch voelden we ons hier niet thuis. we waren teveel het doel van de tuktukdrivers en de marktverkopers. dus we besloten verder te trekken naar Vientiane, waar we nu zijn. onderweg in de 12 uur durende busreis duizenden angsten doorstaan, temeer omdat we na een uur rijden moesten stoppen naast een ravijnmet rokende remmen. maar de chauffeur ging de rook te lijf met een klein moersleuteltje en hoewel we nog stevig rookten gingen we na 15 minuten gewoon door... gelukkig kwamen we gebroken maar heel aan in Vientiane, een hartstikke mooie stad met gelukkig meer business dan toerisme, dus we kunnen hier een beetje opgaan in de stad. fijn is ook dat het allemaal wat schoner is en tja, we moeten het bekennen, westerser... we komen er steeds meer achter dat we heel veel houden van nederland en al zijn regeltjes en orde. misschien zijn we toch niet zulke wereldreizigers als we hoopten. nog 2 weken en dan weer in bangkok en naar huis. jammer maar ook eigenlijk gelukkig, bijna thuis...